مدیران عالی و مسئولین

مدیران عالی و مسئولین را مروری نماییم: آیا نمی توانیم حداقل 200نفر را لیست کنیم که در ٣٨ سال گذشته بیش از ٩٠٪‏ مناصب بالای مملکتی را بصورت دوره ای اشغال کرده اند؟ آیا تغییری به صورت جدی در این لیست ایجاد شده است؟ منظور از تغییر، حرکت آن ها به سمت بازنشستگی و جایگزینی آنان با نیروهای توانمند و متخصص ازکارکنان عادی.
تنها تغییر جابجایی پست ها بوده است؛ البته جابجایی ها در موارد زیادی نامتجانس هم هستند؛ مثلا فردی که قبلاً وزیر X بوده، وزیر Y و سپس وزیر Z می شود؛ یا وزیر X که قبل از آن F بوده، رئیس سازمان G، بعداً معاون T و رئیسR و بالاخره شهردار N میشود، قائم مقام B رئیس P و سپس وزیر S میشود؛ فرمانده D بعد از ١٨ سال فرماندهی ١٨ سال عضو مجمع تشخیص نظام به عنوان .... می گردد.عنقریب که سن این لیست ٢٠٠ نفره به آنجا برسد که دیگر هیچ توان جسمی و ذهنی برایشان باقی نماند، و چه بخواهند و نخواهند حتی قادر به رفتن به محل کار نخواهند بود، مملکت حداقل ٩٠٪‏ توانایی مدیریت رده بالای خود را دست می دهد و چون افراد زیادی که دارای تجربه مدیریت بالا باشند، برای جایگزینی آنها وجود ندارد، کشور با خلاء عظیم مدیریتی روبرو می شود. شاید به همین دلیل بود که جناب آقای رئیس جمهور اخیراً به هنگام معرفی کابینه قسم خورد که نتوانسته بهتر از افراد موجود کسی را پیدا کند: منظورایشان همان افراد تکراری قبلی است!

اینکه چرا ٢٨٠٠ واحد دانشگاهی و تعداد زیادی حوزه های علمیه که دارای ده ها مدرسه علوم دینی هستند در 39 سال گذشته نتوانسته اند افرادی را برای به عهده گرفتن مسئولیت های بالا تربیت کنند و حداقل خروجی 39 ساله آن ها فراهم آوردن لیستی ٢٠٠ نفره باشد ( ٢٠٠ نفر فعلی که همگی قبل از انقلاب آموزش دیده اند) سوال مهمی است که باید ذهن همه علاقه مندان به سرنوشت کشور را به خود مشغول کند. آیا سیستم عریض و طویل و پر هزینه آموزشی که بعد از انقلاب میلیون ها فارغ التحصیل بیرون داده، ناکارآمد بوده؟ یا کارآمد بوده اما مسئولین به چسبیدن به قدرت عادت کردند؟ یا عشق مفرط به خدمت! مانع از واگذاری پست ها به جوانتر از طرف آن ها می شود؟ آیا اصولاً منطقی علمی پشت بازنشستگی در سنوات و سن خاصی است؟ آیا درست است قوای ذهنی و جسمی حتی درسالم ترین انسان ها از سن معینی به بعد رو به نقصان می گذارد؟

این ٢٠٠ نَفَر در ٣٨ سال گذشته چه خلاقیت و توانایی برای حل مشکلات کشور در چنته داشته اند که تا به حال آنرا رو نکردند؟ چرا در کشورهای توسعه یافته مسئولین رده بالا حتی موفق ترین های آنها دوبار (البته به تناوب) در مسئولیت های بالا قرار نمی گیرند؟ الان ژاک شیراک، سارکوزی و اولاند روسای جمهور و نخست وزیرهای سابق فرانسه چکاره اند؟ آیا این سیستم بازنشستگی هم مثل خیلی از سوغات های غرب مناسب حال فرهنگ ما نیست و باید آن را بومی سازی می کردیم؟ آیا به نفع نظام نیست که یک نظام بازنشستگی آن هم از نوع معمولی اش و عادلانه برای همه داشته باشد؟